Cartier dhe ora me formë

Një orë e bërë në vitin 1904 që një aviator të mund t’i mbante duart te komandat, dhe një e vitit 1917 e vizatuar sipas zinxhirëve të një tanku. Një shekull i një shtëpie që ngulmoi se një orë nuk ka pse të jetë e rrumbullakët.

Alberto Santos-Dumont ishte një brazilian që jetonte në Paris dhe një nga njerëzit e parë në Evropë që fluturoi me aeroplan me motor. Ai iu ankua mikut të tij Louis Cartier se matja e një fluturimi me orë xhepi e detyronte të hiqte një dorë nga komandat pikërisht në çastin kur nuk mund ta përballonte. Në vitin 1904 Cartier i bëri një orë të sheshtë, pothuajse katrore, me rrip lëkure dhe vida të dukshme mbi lunetë, dhe ia vuri në kyç.

Kjo është Santos, dhe ka rëndësi për dy arsye. Është ndër orët e dorës më të hershme të bëra për një burrë në një kohë kur orët e dorës konsideroheshin stoli për gra, dhe u bë për një qëllim praktik të caktuar nga një argjendar e jo nga një orëndreqës. Cartier e nxori në shitje për publikun në vitin 1911.

Tank erdhi në vitin 1917, dhe historia thotë se Louis Cartier e vizatoi pasi pa tanket e rinj të lehtë Renault në Frontin Perëndimor: dy shufrat vertikale në të dy anët e fushës – Cartier i quan brancards – janë zinxhirët të parë nga lart, dhe kasa mes tyre është trupi. Qoftë apo jo kaq e pastër prejardhja, forma nuk ka pasur nevojë të ndryshohet në njëqind e tetë vjet.

Ajo që pasoi ishte një shekull variacionesh që të gjitha janë dukshëm e njëjta ide. Cintrée e vitit 1921, e gjatë dhe e lakuar sipas kyçit. Américaine, edhe më e lartë. Française, më e butë dhe më katrore. Must de Cartier e viteve shtatëdhjetë, prej argjendi të praruar me mekanizëm kuarci, e bërë kur shtëpia kishte nevojë për volum dhe sot pika e hyrjes për Cartier-in e parë të shumicës së njerëzve. Crash e vitit 1967, që duket si një Baignoire që ka kaluar diçka, dhe për origjinën e së cilës askush nuk bie plotësisht dakord. Panthère e vitit 1983, që është po aq byzylyk sa edhe orë.

Nën gjithë këtë qëndron një qëndrim me të cilin pjesa tjetër e industrisë nuk u pajtua gjatë gjithë shekullit të njëzetë. Një kasë e rrumbullakët mbyllet më lehtë hermetikisht, përpunohet më lehtë dhe e strehon një mekanizëm të rrumbullakët pa hapësirë të humbur. Cartier i pranoi të gjitha këto disavantazhe sepse ishte para së gjithash argjendar, dhe një argjendar vizaton një formë e pastaj gjen mënyrën për ta futur mekanizmin brenda saj. Kjo është e kundërta e mënyrës si bëhen zakonisht orët.

Kjo shpjegon edhe pse mekanizmat e Cartier, për pjesën më të madhe të shekullit, bliheshin e nuk ndërtoheshin në shtëpi. Shtëpia nuk konkurronte me kalibra. Konkurronte me idenë se një orë është një objekt që mbahet mbi trup, dhe se kontura e saj është gjëja e parë që sheh kushdo dhe e fundit që harron.

Tregu ka ndryshuar mendje. Orët me formë janë aktualisht segmenti që lëviz më shpejt në tregti, pas dy dekadash në të cilat përgjigjja e çdo pyetjeje ishte një orë sportive e rrumbullakët prej çeliku me byzylyk të integruar. Një Tank Louis Cartier në ar të verdhë me rrip lëkure është ora më pak sportive që mund të imagjinohet dhe aktualisht ndër më të vështirat për t’u gjetur me një çmim të arsyeshëm.

Nëse jeni duke kërkuar, këshilla është e njëjtë si për çdo Cartier: blini formën që ju pëlqen vërtet në kyçin tuaj e jo referencën që dikush ju ka thënë se po rritet. Ka një duzinë Tank-esh dhe mbahen krejt ndryshe, dhe e vetmja mënyrë për të ditur cila është e juaja është t’i provoni.