Cartier и часовникот со облик

Часовник направен во 1904 година за авијатичар да може да ги држи рацете на командите, и еден во 1917 година нацртан според гасениците на тенк. Еден век на куќа што инсистира дека часовникот не мора да биде тркалезен.

Alberto Santos-Dumont беше Бразилец што живееше во Париз и еден од првите луѓе во Европа што летаа со моторен авион. Му се пожалил на својот пријател Louis Cartier дека мерењето на летот со џебен часовник значи да тргне рака од командите точно во моментот кога најмалку може да си го дозволи тоа. Во 1904 година Cartier му направи рамен, речиси квадратен часовник со кожен ремен и видливи завртки на безелот, и му го стави на зглобот.

Тоа е Santos, и е важен од две причини. Тој е меѓу најраните рачни часовници направени за маж во време кога рачните часовници се сметаа за женски накит, и беше направен за конкретна практична цел од златар, а не од часовничар. Cartier го пушти во продажба за јавноста во 1911 година.

Tank дојде во 1917 година, а приказната вели дека Louis Cartier го нацртал откако ги видел новите лесни тенкови Renault на Западниот фронт: двете вертикални шипки од двете страни на бројчаникот — Cartier ги вика brancards — се гасениците гледани одозгора, а кутиштето меѓу нив е телото. Без разлика дали потеклото е баш толку уредно, на обликот не му била потребна промена сто и осум години.

Она што следеше беше век на варијации што се сите препознатливо иста идеја. Cintrée од 1921 година, долг и заоблен кон зглобот. Américaine, уште повисок. Française, помек и поквадратен. Must de Cartier од седумдесеттите, од позлатено сребро со кварцен механизам, направен кога на куќата ѝ требаше обем, а денес влезна точка за првиот Cartier на повеќето луѓе. Crash од 1967 година, што изгледа како Baignoire што поминал низ нешто, и за чие потекло никој не се согласува целосно. Panthère од 1983 година, кој е колку нараквица толку и часовник.

Под сето тоа стои став со кој остатокот од индустријата не се согласуваше цел дваесетти век. Тркалезното кутиште полесно се затвора, полесно се обработува и држи тркалезен механизам без изгубен простор. Cartier ја прифати секоја од тие маани затоа што првенствено беше златар, а златарот прво црта облик, па наоѓа начин механизмот да се смести во него. Тоа е спротивно од тоа како вообичаено се прават часовниците.

Тоа објаснува и зошто механизмите на Cartier, најголем дел од векот, беа купувани, а не изработувани. Куќата не се натпреваруваше со калибри. Се натпреваруваше со тезата дека часовникот е предмет што се носи на телото, и дека неговата контура е првото нешто што секој го гледа и последното што го заборава.

Пазарот се сврте. Часовниците со облик во моментов се најбрзо растечкиот сегмент на трговијата, по две децении во кои одговорот на секое прашање беше тркалезен челичен спортски часовник на интегрирана нараквица. Tank Louis Cartier во жолто злато на кожен ремен е најмалку спортскиот часовник што може да се замисли, и моментално меѓу најтешките за наоѓање по разумна цена.

Ако барате, советот е ист како за секој Cartier: купете го обликот што навистина Ви се допаѓа на Вашиот зглоб, а не референцата за која некој Ви рекол дека расте. Има десетина Tank модели и се носат сосема различно, а единствениот начин да знаете кој е Ваш е да ги пробате.