Speedmaster и Месечината

NASA купуваше часовници анонимно од продавница во Хјустон и ги мачеше на седумдесет и еден степен, четириесет g и чист кислород. Преживеа само еден — а веќе беше стар осум години.

Speedmaster беше дизајниран за автомобилски трки, не за вселената. Кога Omega го претстави CK2915 во 1957 година, неговата иновација беше преместувањето на тахиметарската скала од бројчаникот на безелот, што го ослободи бројчаникот и ја направи скалата читлива со еден поглед. Тоа беше хронограф за возачи, и во првите седум години беше само тоа.

Во 1964 година на NASA ѝ требаше рачен часовник за астронаутите и не сакаше некој да ѝ го продаде. Инженер по име James Ragan напиша спецификација, а агенцијата купи кандидати анонимно од златарница во Хјустон за ниту еден производител да не може да подготви посебен примерок. Беа застапени неколку куќи. Часовниците потоа беа подложени на режим на тестирање дизајниран да ги уништи.

Четириесет и осум часа на седумдесет и еден степен Целзиусови, по што четири часа на деведесет и три. Ладење до минус осумнаесет. Деведесет и пет проценти влажност. Атмосфера од чист кислород. Шест удари од четириесет g од шест насоки. Вибрации, забрзување до шеснаесет g, декомпресија до речиси вакуум и повторно зголемување на притисокот. Конкурентите застанаа, се замаглија или нивните стакла се деформираа и одлепија. Omega работеше, и тоа во рамките на спецификацијата.

Беше квалификуван за летање на први март 1965 година за сите мисии со екипаж и носен подоцна истиот месец на Gemini 3. Секој американски вселенски лет со екипаж оттогаш носел еден.

На дваесети јули 1969 година Neil Armstrong го остави својот во лунарниот модул: сопствениот електронски тајмер на летелото откажа, а часовникот беше резерва. Buzz Aldrin го носеше својот на површината, и така хронограф дизајниран за мерење кругови во Себринг стана првиот часовник носен на Месечината. Часовникот на Aldrin подоцна беше изгубен при пренос до Smithsonian и никогаш не е пронајден.

Неговиот најкорисен час дојде следниот април. Со оштетениот Apollo 13 и компјутерот за навигација исклучен за да се штеди енергија, посадата мораше да изврши корекција на курсот држејќи ја положбата на летелото рачно и палејќи го моторот точно четиринаесет секунди. Jack Swigert го мереше тоа со својот Speedmaster. NASA ѝ ја додели на Omega наградата Silver Snoopy подоцна таа година, признание што го доделуваат самите астронаути.

Часовникот што го направи сето ова се промени изненадувачки малку. Калибарот 321 му го отстапи местото на 861 во 1968 година, а потоа на 1861, и дури во 2021 година Omega го вгради коаксијалниот 3861 со сертификат Master Chronometer. Стаклото на стандардниот модел сè уште е хесалит, и тоа не од носталгија: акрилот пука во мрежа наместо да се распрсне, а NASA не сакаше парчиња сафир да летаат слободно во капсулата.

Тоа го остава Speedmaster во необична позиција меѓу познатите часовници. Речиси секоја друга легенда ја создал маркетингот дополнително. Оваа ја создаде инженер во Хјустон што сакаше да открие кои часовници се расипуваат, и палење од четиринаесет секунди двесте илјади милји од дома.